در ایامی که صاف و ساده بودم

دم کریاس در استاده بودم

زنی بگذشت از آنجا با خش و فش

مرا عرق النسا آمد به جنبش

ز زیر پیچه دیدم غبغبش را

کمی از چانه قدری از لبش را

چنان کز گوشه ابر سیه فام

کند یک قطعه از مه عرض اندام

شدم نزد وی و کردم سلامی

که دارم با تو از جایی پیامی

پریرو زین سخن قدری دودل زیست

که پیغام آور و پیغام ده کیست

بدو گفتم که اندر شارع عام

مناسب نیست شرح و بسط پیغام

تو دانی هر مقالی را مقامیست

برای هر پیامی احترامی است

قدم بگذار در دالان خانه

به رقص آر از شعف بنیان خانه

پری وش رفت تا گوید چه و چون

منش بستم زبان با مکر و افسون

سماجت کردم و اصرار کردم

بفرمایید را تکرار کردم

به دستاویز آن پیغام واهی

به دالان بردمش خواهی نخواهی

چو در دالان هم آمد شد فزون بود

اتاق جنب دالان بردمش زود

نشست آنجا به صد ناز و چم و خم

گرفته روی خود را سخت محکم

شگفت افسانه ای آغاز کردم

در صحبت به رویش باز کردم

گهی از زن سخن کردم گه از مرد

گهی کان زن به مرد خود چها کرد

سخن را گه ز خسرو دادم آیین

گهی از بی وفاییهای شیرین

گه از آلمان براو خواندم گه از روم

ولی مطلب از اول بود معلوم

مرا در دل هوای جستن کام

پری رو را خیال شرح پیغام

به نرمی گفتمش ای یار دمساز

بیا این پیچه را از رخ برانداز

چرا باید تو رو از من بپوشی

مگر من گربه می باشم تو موشی

من و تو هر دو انسانیم آخر

به خلقت هردو یکسانیم آخر

بگو، بشنو، ببین، برخیز ، بنشین

تو هم مثل منی ای جان شیرین

ترا کان روی زیبا آفریدند

برای دیده ما آفریدند

به باغ جان ریاحینند نسوان

به جای ورد و نسرینند نسوان

...

پری رو زین سخن بی حد برآشفت

ز جا برجست و با تندی به من گفت

که من صورت به نا محرم کنم باز

برو این حرفها را دور انداز

چه لوطیها دراین شهرند واه واه

خدایا دور کن الله الله

به من گوید که چادر وا کن از سر

چه پرروییست این الله اکبر

جهنم شو مگر من جنده باشم

که پیش غیر بی روبنده باشم

از این بازی همین بود آرزویت

که روی من ببینی تف به رویت

الهی من نبینم خیر شوهر

اگر رو وا کنم بر غیر شوهر

برو گم شو عجب بی چشم و رویی

چه رو داری که با من همچوگویی

برادر شوهر من آرزو داشت

که رویم را ببیند شوم نگذاشت

من از زنهای تهرانی نباشم

از آنهایی که میدانی نباشم

...(شرح غر غر کردن زن)

غرض آنقدر گفت از دین وایمان

که از گه خوردنم گشتم پشیمان

چو این دیدم لب از گفتار بستم

نشاندم باز پهلویش نشستم

مکرر گفتمش با مد و تشدید

که گه خوردم غلط کردم ببخشید

دو ظرف آجیل آوردم ز تالار

خوراندم یک دو بادامش به اصرار

دوباره آهنش را نرم کردم

سرش را رفته رفته گرم کردم

دگر اسم حجاب اصلا نبردم

ولی آهسته بازویش فشردم

یقینم بود کز رفتار این بار

بغرد همچو شیر ماده در غار

جهد بر روی و منکوبم نماید

به زیر خویش ..س کوبم نماید

بگیرد سخت و پیچد خایه ام را

لب بام آورد همسایه ام را

سر و کارم دگر با لنگه کفشست

تنم از لنگه کفش اینک بنفشست

ولی دیدم به عکس آن ماه رخسار

تحاشی می کند اما نه بسیار

تغیر می کند اما به گرمی

تشدد می کند لیکن به نرمی

از آن جوش و تغیر ها که دیدم

به عاقل باش و آدم شو رسیدم

شد آن دشنام های سخت سنگین

مبدل بر جوان آرام بنشین

چو دیدک خیر بنده لیفه سستست

به دل گفتم که کار ما درستست

گشادم دست بر آن یار زیبا

(این مصرع را سانسور کردم)

چو گل افکندمش بر روی قالی

دویدم زی اسافل تا اعالی

چنان از هول گشتم دست پاچه

که دستم رفت از پاچین به پاچه

از او جفتک زدن از من تپیدن

از او پر گفتن از من کم شنیدن

دو دست او همه بر پیچه اش بود

دو دست بنده در ماهیچه اش بود

بدو گفتم که صورت را نکو گیر

که من صورت دهم کار خود از زیر

به زحمت جوف لنگش وا نمودم

در رحمت به روی خود گشودم

....(توصیف تمایل زن به نزدیکی)

ولی چون عصمت اندر چهره اش بود

از اول تا به آخر چهره نگشود

دو دستی پیچه بر رخ داشت محکم

که چیزی ناید از مستوری اش کم

حجاب زن که نادان شد چنینست

زن مستوره محجوبه اینست

...

نظر یادتون نره.

این چند وقته زیاد باحال نبوده و نخواهد بود. به عبارتی جمعه مون که به هزیمت رفت. مجبور بودیم برای کلاس آمادگی دفاعی بریم مدرسه. حسنی به مکتب نمی رفت وقتی می رفت جمعه می رفت. من هم از ترس مامانم نتونستم نرم. چون دو حالت داشت یا باید می گفتم که همچین کلاسی هست که باید می رفتم یا نمی گفتم که ریسکش زیاد بود چون اگه می فهمید بد می شد پس مجبور شدم برم. خلاصه زنگ اول که با یک دو سه و بشین از جلو نظام و این چیزها به بیپ رفتیم. زنگ دوم بد نبود. از آتش نشانی اومده بودند برای تدریس یارو خیلی با صفا بود. رسما هرچی دلش می خواست می گفت. از خاطراتی مثل گیر کردن تو کاسه توالت یا گیر کردن بیپ (شرمم می شه بگم) خودش عنوان خاطراتش رو عملیاتهایی که روت نمی شه پشت بیسیم اعلام کنی گذاشته بود. جونم براتون بگه که دیگه کار داشت به نفس مصنوعی دهان به دهان عملی می رسید که زنگ خورد.

زننگ بعدش شیمیایی بود. بچه ها رو بردن بالا صحنه بهشون ماسک ولباس ضد شیمیایی دادن همشون شبیه سگ شده بودند. آخرش هم بیپمان را سوزاندند و گفتند که نهار نمی دهند دست از پا دراز تر برگشتیم خونه.

اتفاق جالب شنبه هندسه بود. معلم هندسمون که تعریفشو شنیدین، ریش و سیبیلش رو از ته زده بود آخه قبلا دو کیلو ریش و پشم داشت. پشت قیافه درویش گونه اش استتار کرده بود تا هر بیپی می خواهد بخوره.

راستی مجموعه شهریار روزهای جمعه بجای یانگوم پخش می شه حتما نگاه کنید بد نیست.

و اتفاق مهمتر اینه که نوزدهم تولد منه. خلاصه ببینم چیکار می کنید دیگه دلم میخواهد سورپرایز شم. اولین کسی هم که بهم پیشاپیش تبریک گفت زهرا بود.

پیشاپیش تولدم مبارک

امروز هم یکی از روزهای جالب بود در کل خوش گذشت. لازم به ذکره که این آقا داوود گل گلاب امروز اصلا نیامده بود چه برسه که بخواهد چرت هم بزنه. خدائیش نسترن جان بیخیال بگذار بهش گیر بدیم حال می ده.

زنگ اول حل تمرین شیمی برای اولین بار معلم داشتیم. بد نبود ولی خوب از معلم جماعت نباید توقع زیاد داشت.

شیمی هم با مستر بهزیستی خوش گذشت. این یارو سوزنش گیر کرده هی این جمله را می گه: «اتم با قانونهای ما رفتار نمی کنه بلکه قانونهای ما هستند که می خواهند اون رو توجیح کنند.

جغرافی هم که مثل همیشه تهه عشق و حال بود. خدائیش از خنده در پی تیکه های معلمه ترکیدیم. خیلی آدم باحالیه. راجع به همه چی میگه از نیامدن آب زیر فشار تا زایش بازم زیر فشار بالاخره فشار اهمیت زیادی داره.

زنگ فیزیک خیلی جالب بود کلاسمون یه رکورد جدید رو به ثبت رساند. 25 دقیقه الاف کردن معلم با سوالات مضحک و در پی آن لغو کوییز. خدایی بچه ها همه دست به دست هم داده بودند چرت و پرت می بافتند در حد بوندس لیگا. این سومین جلسه ایه که اینطوری کوییز رو لغو کردیم اگر هفته بعد هم موفق بشیم باید تو گینس ثبت بشه.

یه بیت باحال برای اینکه دور هم باشیم

نگار من رخش همچون هلوی پوست کندست

از آن هلوی مرا آرزوی شفتالوست

راستی حتما توی سه تا پست قبلی با عنوان شعر حتما نظر بدید.

بعضی روزها واقعا به یاد موندنی می شوند، مثل امروز من. خدائیش از بهترین روزهای تحصیلم بود. پس خودتون رو برا شنیدنش آماده کنید.

زنگ آخر دوباره برگشتیم مدرسه که بازم فیزیک داشتیم خدائیش زنگ خنده ایی بود. خیلی جالب بود اگر از بیرون نگاه می کردی فکر می کردی تیمارستانه. هر کی یه کاری میکرد. توصیفش سخته همه در حال مالیدن همدیگه و کرم ریختن به هم بودن. کلا اپن تر ازین نمی شد.

راستی اصل سگ و استخوان یادم نرفته ها دارم کاملش می کنم تا براتون بذارم.

نظر یادتون نره.

امروز روز پرباری بود. خلاصه خوندنیه اگه نخونی از دستت پریده. صبح دوباره به سمت مدرسه روانه گشتیم. بازهم آقا داود گل گلاب را مشاهده کردیم. دیگه توضیحات این مورد را در پستهای قبلی بخوانید. خوشبختانه تو اتوبوس هم جا برای نشستن گیرمون اومد. خلاصه برنامه امروزمان به این ترتیب بود:

زبان، هندسه، ریاضی، کامپیوتر

زبان که کلا همچین راحت می گذره و معمولا به مسائل دیگری نظیر کپ زدن مشق های دروس دیگه و گشتن تو دیکشنری در پی لغات جالب جهت استعمال و این کار ها می گذره. ما هم که داشتیم ریاضی کپ می زدیم.

جونم براتون بگه از زنگ دوم. هندسه تو مدرسه ما پدیده ایه. به دو دلیل:

1. خودش. یعنی خود درس به این خاطر که در حد بوندس لیگا سخت می گیرند. در این حد که هر امتحان 100 نفر می افتند.

2. معلماش. که گوش فرا بدید تا براتون بگم.

ریاضی هم که طبق معمول با سرعت سرسام آور فک این یارو مواجه بودیم. کامپیوتر به سایت رفتیم و یک سایت جوان پسند طراحی کردیم تا ملت بیان حال کنند.

و اما اتفاق مهم امروز اصل سگ و استخوان بود. زنگ تفریح در پی اشاره یکی از بچه ها به فکر مدل کردن رفتار بچه های مدرسه افتادم که به بحث اصل سگ و استخوان منجر شد. چون الان وقت ندارم و این مبحث هم خیلی زیاده فردا مفصل براتون توضیح می دهم چون الان باید برم کلاس و دیرم شده.

این چند روزه هر چی سعی کردم بیام آپ کنم نشد. خلاصه این مدت خیلی ضد و نقیض بود. یه روز خوب، یه روز بد. خلاصه گوش جان بسپارید به نوای من.

سه شنبه صبح در راه مدرسه چیز جالبی را متوجه شدم اینکه اونروز داود اصلا نیامده بود. بابا فعالیت تو کنترل کن! از چهار زنگ مدرسه دو زنگ معلم نداشتیم. که یکیش یعنی آز شیمی روال روتینشه و دیگری جغرافی اولین بار بود که با خبر مریض بودن استاد همراه بود که ما متاثر ساخت.

چهارشنبه هم دویاره تو راه یه چیز را دیدم و اون این بود که داود در کنج مرتفع همیشگیش خوابیده بود که با عبور من یهو چشماش باز شد مثل عروسکهای تونل وحشت. بابا دیگه آخه هر شب؟! مدرسه هم که خلاصه زنگ اول را به هر زوری بود سعی کردیم خودمان را کنترل کنیم که بگذره. عربی داشتیم. دو زنگ بعد از بهترین زنگهای هفتمونه واقعا باحاله در ضمن کلی هم خندیدیم مخصوصا سر ادبیات دیگه هر کی هر تیکه می خواست می انداخت هر کی هم هر چیز سربسته ای را می گفت و هر کی هم هرجور می خواست برداشت می کرد. زنگ آخر هم که گیر یک کله ماهی خور رشتی در حال مطالعه آمار بودیم. این معلم آماره خود اسگل اولش اومد گفت درس آمارتون خودش چیز خاصی نداره هدف اینه که بتونید دروغ های آماری را تشخیص بدید بعدشم که هر کی بحث سیاسی کنه بیست کسی هم که غیر سیاسی باشه می گه این که دروغ نبود راست بود، صفر.

امروز یعنی پنجشنبه هم سه تا امتحان داشتیم. آخه ما پنج شنبه ها تعطیلیم و برای امتحان مدرسه میریم. ریاضی و عربی تستی و هندسه تشریحی. عربی واقعا ریدم. (با عرض پوزش!) الانم که در حال آپ کردنم چون شب مهمون داریم دیگه نمی تونم آپ کنم.

می خواهم از امروز مخصوصا از مدرسه بگم. خدائیش کلی خندست. ما که دلمون به همینا خوشه که تو مدرسه یه کم بخندیم. واقعا کلاس امسالمون خیلی جالبه. یعنی مثل 103 پارساله. دقیقا کلاس زیرش هم هست. یعنی معلمها اعلام می کنند که 202، 206 و 207 شلوغترین کلاسهان که کلاسهایی هستند که بچه های 103 هستند. تازه خوشمزه ش اینجاست که کلاس ما جلوی دفتر ناظمه. ولی بازم شلوغه. امروز به هنگام ورودم به مدرسه با یکی دیگر از مسابقات فوتبال مدرسه مواجه شدم. تیم معلمها و سومی ها. خیلی حال می ده علاوه بر کلی هیجانی که داره باعث می شه کلاس ها یه نیم ساعتی دیر شروع شه.

خلاصه زنگ اول که فیزیک داشتیم و بعد از کلی خنده به سر کردیم. زنگ بعدش دینی داشتیم. به به! براتون گفتم معلمش چه جوریاست. خلاصه کلاس که خنده است هیچ امروز هم جلسه پرسش و پاسخ بود دیگه نور علی نور شده بود. خلاصه جون براتون بگه که دیگه از همه چی حرف زده شد الا انگشت سبابه دست راست مهناز افشار. از شیر مرغ تا جون آدمیزاد. بچه هاهم که شیطان رو درس می دن هی می پیچیدن تو احکام. خلاصه ماهم که یا تیکه می پروندیم یا زیر میز چهار زانو می خوابیدیم. به سلامتی این هم به خیر گذشت.

زنگ بعد ریاضی داشتیم. معلمه انده اوسگوله. یه جور میاد تو که نصف بچه ها پخش و پلان. بعد هم هنوز برجا نداده میگه تمرینا رو میز. (بدون مبالغه بود) خلاصه ما هم که به کپ متوصل شده بودیم داشتیم لو می رفتیم در این حد که داشت راجع به سوالی که همه از رو یکی کپ زده بودیم و خبر نداشتیم چیه باهامون بحث می کرد. ولی به خیر گذشت.

زنگ آخر هم که باز فیزیک داشتیم که در ابتدا در پی ارسال چند خمپاره جنگی چشم یکی از بچه ها ترکش خورد و یه ربعی کلاس پیچید. ولی سر این زنگ شانس نیاوردم. چهار زانو داشتم چرت می زدم که معلمه بهم گفت اگه کوئیز امروز رو 0.000000000001 کم بیارم باید جزوم رو بنویسم. آخه من از اول سال تا حالا جزوه نمی نوشتم. حالا کوئیز رو هم به خاطر اضطراب فکر کنم گند زدم. سوالش آبکی بود ولی آخرش یادم افتاد یه منفی رو مثبت گرفته ام که گند خورد به همه چی.

راستی داوود امروز دیگه توی کنج مرتفع خودش نشسته بود. مثل اینکه داره کم کم معقولانه عمل می کنه.

در ضمن می خواهم برم همستر بخرم نگهدارم نظرتون چیه؟

امروز مثله هر روز از خواب به صد مکافات بیدار شدم و بعد از تناول کمی خوردنی به سمت مدرسه روانه شدم. امروز توی راه توجهم به دو تا چیز جلب شد:

1- داود مغازه دار نزدیک خونمون صبح ها از فرط کم خوابی در کنج مرتفعی از مغازش می خوابه. البته تا قبل از این که عروسی کنه این طور نبود ولی بعد از عروسیش این طوری شد. من موندم اینا تا نصفه شب چیکار می کنن که انقدر صبحها کم خوابه!

2- بیخیال نگم بهتره (سانسورو داشتی)!

بالاخره به مدرسه مشرف شدیم دو زنگ اول شیمی و آز شیمی که گذشت زنگ سوم جغرافی داشتیم که یکی از بهترین زنگهای مدرسه مونه به خاطره معلمش باید بگم که کلاس تاریخ که بینش کمی هم جغرافی تدریس میشه! خدائیش خیلی معلمش باحاله.

زنگ آخر فیزیک داشتیم که به آزمایشگاه مشرف شدیم. و در این میان ایده ای برای یه سوال که توش مونده بودم یافتم و الانم حلش کردم.

راستی زنگ تفریح اول و دوم تیم دو والیبال پایه مون از سال بالائی ها با مربی گری افتخاری من باخت. البته من همین جا میگم که مسئولیت باخت رو بر عهده می گیرم. ولی باید بگم که ما زمین نداشتیم، بچه ها پولهاشون را نگرفته بودن، من خودم نون شب ندارم. البته من قول قهرمانی را با 99 امتیاز می دهم!

و بعد از مدرسه هم موندیم و بعد از مطالعه کمی حافظ و عراقی به سخنرانی حجت الاسلام ابوالقاسمی گوش فرا دادیم و یه چائی هم زدیم و روانه خونه شدیم.

این چند روزه مدرسه خیلی خوش گذشت. داشتم به این فکر می کردم که اگه یه کتاب از سوتی ها و تیکه ها و جریان های مدرسه ما درست کنند یه کتاب باحال +34 میشه.(34 چون تو این سن حتما طرف چشم و گوشش وا شده). فقط بگم در این حد که معلمه دینی سر کلاس در حال گفتن این عبارت که "میخواین بترسونمتون" دست به (بیپ) میشه. و خیلی از سوتی ها و تیکه هایی که بعضی هاش ماله 45 به بالاست.

خلاصه جونم براتون بگه که یه گندی هم کم کم داره مثله سرطان تو مدرسه رشد می کنه. اونم به دلیل رئسا و علی الخصوص مشاور بی کفایت و ریاست طلب پایه ماست. و اون چیزی نیست جز کنکور (احترام بگذارید). خدائیش در وصف حال کنکور باید بگم مضحک ترین پدیده ابدائی توسط بشر (خودم تو این جمله ام شک دارم. یعنی واقعا کار بشر بوده!) و در عین حال احمقانه ترینش هم هست. ولی برای رد شدن ازش به نظر من خرخونی دوره پیش دانشگاهی بسه نیازی نیست بقیه وقت ها رو به (بیپ) بکشیم. اصولا مدرسه ما به خاطر کنکور معروف نشده که حالا بخواهد برنامه هاش رو متمرکز رو کنکور کنه. خدائیش امتحان تستی در سطح کتاب با وقت محدود دوره ای برگزار کردن نشانه کنکور گرائی نیست؟

حال بگذریم و از یک اتفاق بس خوشایند بگم. من و دوستم امیر تصمیم گرفتیم یه گوشه چشمی هم به المپیاد ادبی بندازیم. خلاصه باید بگم که این رقابت و جدال علوم سیاه و سفید همیشه در مغز من وجود داشته. و حال برای کمک به جبهه علوم سفید بعد از کلی شکست از علوم سیاه تصمیم به این موضوع گرفتیم که المپیاد فیزیکمان را هوو دار کنیم. که با استقبال جناب استاد سعیدنیا (خدائیش سه تا آدم حسابی تو مدرسه ما هستند که عبارتند از: آقای سعیدنیا دبیر ادبیات، آقای عمویی معاونت پژوهشی، و آقای قلی نژاد دبیر تاریخ و جغرافی) مواجه شدیم.

خلاصه بدجور شنگولیم و از همین الان قرار سه شنبه ها رو برای مطالعه ادبیات در کتابخانه مدرسه گذاشته ایم.

نظر یادتون نره.